بازگشت ایران به مذاکرات؛ از موضع قدرت و پشتوانه ملی

تحولات روزهای اخیر در پی تجاوز رژیم صهیونیستی به خاک کشورمان، لایه‌ای پنهان از بازی پیچیده مذاکرات هسته‌ای را نمایان کرد. این حمله، که با حمایت کامل ترامپ صورت گرفت، بخشی از سناریوی فشار برای تسریع روند مذاکرات بود؛ تلاشی از سوی ترامپ برای جبران ناکامی‌های پی‌درپی در غزه و اوکراین.

با این حال، پاسخ قاطع ایران نشان داد که دفاع از کشور، خط قرمز جمهوری اسلامی است. حضور گسترده مردم در صحنه و حمایت بی‌دریغ از نیروهای مسلح، پیام روشنی به دشمنان مخابره کرد: ایران در شرایط جنگی، بیش از همیشه متحد و مقاوم است.

در چنین شرایطی، بازگشت تهران به میز مذاکره نه از سر ضعف، که از موضع اقتدار و با پشتوانه‌ای ملی صورت می‌گیرد. این موضع، از چند منظر حائز اهمیت است:

۱. هم‌صدایی تل‌آویو و واشنگتن: هم‌زمان با حملات هوایی به ایران، ارتش اسرائیل و  ترامپ مردم را به ترک تهران فراخواندند. این پیام مشترک، پرده از هماهنگی کامل میان کاخ سفید و تل‌آویو در طراحی حمله برداشت.

تناقض در شعارهای ترامپ: رئیس‌جمهور آمریکا با شعار «آمریکا اول» به قدرت رسید و وعده پرهیز از جنگ‌های جدید را داد. اکنون او باید پاسخ دهد که آیا واقعاً منافع آمریکا را مقدم می‌داند، یا حاضر است برای اهداف نتانیاهو، آمریکا را درگیر جنگی پرهزینه کند؟

پیشنهاد مذاکره فوری آمریکا: در حالیکه کشورهای اروپایی، قابل اتکا نیستند، گزارش‌هایی از درخواست واشنگتن برای دیدار فوری با نماینده ایران منتشر شده است. اگر صحت داشته باشد، این امر نشانگر نگرانی واقعی آمریکا از گسترش جنگ و تلاشی برای بازگرداندن گفت‌وگوهاست؛ فرصتی که تهران، می‌تواند از آن در کنار قدرت جنگی خود استفاده کند

ابعاد پنهان حمله: به نظر می‌رسد یکی از اهداف اصلی این تجاوز، وادار کردن ایران به پذیرش نابودی صنعت غنی‌سازی‌اش بود. اما اکنون، پس از مشاهده قدرت پاسخ‌دهی ایران، غرب ناچار به تجدید نظر در محاسبات خود شده و احتمال موفقیت مذاکرات افزایش یافته است.

در مجموع، شرایط جدید، فضای مذاکرات را وارد مرحله‌ای متفاوت کرده است. ایران اکنون از موضع دست برتر سخن می‌گوید؛ موضعی که حاصل مقاومت، همبستگی ملی و نمایش توان بازدارندگی است.